Als het altijd om de ander gaat | Codependent | Roses on my Pillow
22847
post-template-default,single,single-post,postid-22847,single-format-standard,woocommerce-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-4.5,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.2,vc_responsive

Als het altijd om de ander gaat

Als het altijd om de ander gaat

Als het altijd om de ander gaat…
 
Ik voel hoe ik continu bezig ben met zijn behoeftes. Zijn behoeftes continu boven die van mij stel. Ik voel hoe ik hier soms op leegloop. Ik voel dat ik hem alle ruimte en alle geduld geef maar ik voel ook steeds meer een kracht in mij naar boven komen.
 
En ik dan? En mijn behoeftes dan? Waar ben ik in dit verhaal? Mag het ook een keer om mij gaan?
 
Dit gaat allang niet meer om hem en mij. Dit gaat over mij en mijn moeder.
 
Ik herinner me die keer dat we twee jaar geleden bij de cardioloog zaten. Ik had een holter apparaatje meegekregen en moest iedere keer dat mijn hart raar deed op het knopje drukken. Ik had ruim 150 keer op het knopje gedrukt. Bij het inleveren vertelde de zuster zijdelings dat dat wel erg veel was. Ik vroeg niet om geruststelling. Ik ging naar huis waar ik mijn zorgen met niemand deelde en wachtte netjes de uitslag af.
I do this shit alone.
 
Tegen die tijd was de spanning zo opgelopen dat ik alle moed bij elkaar geraapt had en mijn moeder vroeg mee te gaan. Ik voelde me net een klein schoolmeisje. Maar dit zijn momenten waarop je gewoon je moeder nodig hebt. Wat de uitslag ook zou zijn ik wilde dat ze of taart met me ging eten of me gerust zou stellen als de uitslag niet goed was. Deze keer ging het om mij en mijn angst.
 
Tijdens de uitslag zag ik het voor mijn ogen gebeuren. Ze nam het hele gesprek over en vertelde hoe moeilijk het voor haar was. Hoeveel zorgen ze had. Ik zag het voor mijn ogen gebeuren en zei niets want ik was perplex. Het enige wat ik kon constateren was het ongeloof en een ongemakkelijk gezicht van de cardioloog. Duidelijk niet wetend hoe hij het gesprek moest sturen. Hij stamelde iets over procenten en dat ik met de 150 x keer nog net onder de norm zat en dat het compleet onschuldig was. De cardioloog schudde onze handen en terwijl we de gele hal uitliepen zag ik hoe opgetogen mijn moeder was.
 
Mijn emoties begonnen te zakken in mijn lijf en ik voelde de grond weer onder mijn voeten. Ik voelde een mengeling van opluchting en boosheid. Gebeurde dit echt? Ging het weer om haar? Mijn hele jeugd ging om haar. Ik snauwde wat terwijl we in de auto stapten maar verdriet vulde mij buik.
 
Achteraf was het niet de beste optie om mijn moeder mee te nemen. Tenzij ik haar duidelijke instructies zou geven wat ik van haar nodig had op dat moment. Doordat ik dit niet deed werd ik eigenlijk bevestigd in een oude pijn : het ging niet om mij, het ging om haar.
 
Wat ik van dit soort situaties leerde is dat ik in ieder moment stil mag staan bij waar IK behoefte aan heb. Door contact te maken met mijn lijf en mijn hart. Ook in contact met de ander voel ik weleens…is dit wat ik wil op dit moment? Of zegt mijn lijf wat anders? Als je codependent bent of jezelf regelmatig wegcijfert dan is dit niet iets wat je in een paar dagen onder de knie hebt.
 
Het fijne vind ik bijvoorbeeld aan het contact met mijn vriend dat hij soms vraagt waar ik behoefte aan heb. Dan zet hij me als ware even stil bij mij.
 
En hier mag je ook om vragen. Wil je af en toe even checken of ik nog oke ben? Want WIJ hebben ook iemand nodig die er voor ONS is. Die urenlang naar ONZE verhalen luistert. Die vraagt ‘Schat wat wil JIJ met kerst doen?’
 
Dat is wat we nodig hebben en dit mogen we communiceren. Dat is voor mij de enige manier om de cirkel te doorbreken.

Manon Asbroek

info@rosesonmypillow.com
No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.