Blog Roses on my pillow | Zin in het leven | Online levenslust training
Dagelijkse inspiratie voor bewustwording, spirituele groei en persoonlijke ontwikkeling.
spiritualiteit ontwikkelen,spiritueel,spirituele ontwikkeling,bewuste creatie,spirituele cursussen,spirituele trainingen, bewustwording,transformatie,bewustzijn,transformatie,persoonlijke groei,wet van aantrekking,zelfliefde,spirituele gedachten,reading,spiritueel coach,levensdoel,liefde,angst overwinnen,spirituele groei
1815
blog,paged,paged-10,woocommerce-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-4.5,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.2,vc_responsive

Roses on my Pillow

Verbinding maak je door kwetsbaar te zijn

Gisteren had ik een vriend over. Ooit hebben we gedate maar we vonden elkaar als vrienden leuker. We begonnen de avond met een opgewarmde curry van de dag daarvoor en sloten de avond af met een lach en een traan. En ineens besefte ik me hoe waardevol vriendschappen kunnen zijn. En hoe intens blij je je kunt worden van verbinding. Vooral met mensen die altijd eerlijk tegen je zijn en die het beste voor je willen. Mensen die je liefdevol een spiegel voorhouden. Soms met complimenten maar soms ook met woorden die snijden ondanks dat je weet dat ze kloppen.

 

Er kan in mijn geval niets op tegen een goede vriendschap want ik ben erachter gekomen dat verbinding met de ander ons werkelijk gelukkig maakt. Daar kan geen huis, geen auto, geen designer jurkje tegenop. Om dat te manifesteren is het van belang dat je de verbinding met jezelf eerst maakt. En dat is voor veel mensen lastig want als je de verbinding met jezelf maakt dan wordt je geconfronteerd met je eigen pijnen, je overtuigingen en je patronen. Soms zo ontzettend vastgeroest dat ze moeilijk los te weken zijn. De meeste mensen nemen niet de moeite om zichzelf te leren kennen en nemen genoegen met vlakke vriendschappen die nergens op gebaseerd zijn. Soms zelfs puur uit tijdverdrijf. Dat vind ik zo jammer!

 

Waarom houden we onze echte intiemste geheimen binnen gesloten deuren? Waarom ondergaan we alles alleen? Waarom zoeken we troost in een reep Tony in plaats van dat we uithuilen bij elkaar? Waarom houden we onszelf sterk voor elkaar? Waarom laten we zien dat ons gras groener is dan dat van de ander? Waarom is het zo fucking moeilijk om onze handen ineen te slaan en samen te werken? Om herkenning naar elkaar uit te spreken? Om ons écht kwetsbaar op te stellen en de ander de rauwe versie van onszelf te laten zien?

 

Ik denk dat de basis ligt in dat we zo bang zijn voor afwijzing. Dat we zo bang zijn dat als we onszelf werkelijk laten zien dat de ander ons niet goed genoeg vindt. Vanuit de onderliggende overtuiging dat we onszelf niet goed genoeg vinden. We wijzen delen van onszelf af en laten ze niet zien om afwijzing van de ander te voorkomen. En daar komt de verbinding met onszelf weer om de hoek kijken. Als wij onszelf goed genoeg vinden. Met uitgelopen mascara. Met snotterige huil neuzen. Met katterige woorden. Met vragende ogen die soms zelf het antwoord niet weten en alles er laten zijn…. Dan is dat toch de ultieme opening voor verbinding?

 

Ik denk dat het allemaal begint bij een beslissing. Dat we beslissen om onszelf niet langer te verstoppen maar om er helemaal te zijn. Dat we onze waarheid spreken omdat die veel waardevoller is voor de ander dan loze woorden. Dat we stoppen met tijd te investeren in mensen met wie het niet flowt en dat je op zoek gaat naar mensen die je voeden. Dat we ophouden met ons te beschermen omdat het simpelweg niet nodig is. En weet je wat het mooie is? Op het moment dat jij de beslissing neemt om je kwetsbaar op te stellen en jezelf echt te laten zien dan geeft dat de ander de ruimte en veiligheid dat ook te doen. En dan kan liefde pas stromen…..

 

Laten we samen onszelf zijn, omdat dat de enige manier is om ons écht te verbinden!

0
0

Een andere kijk op depressie en vermoeidheid

Vanaf mijn 11e tot mijn 36e heb ik geworsteld met depressie en vermoeidheid. Weliswaar vanuit trauma, want een depressie komt haast nooit vanzelf. Daar zijn een heleboel gebeurtenissen en gedachten aan vooraf gegaan. Op het gebied van behandeling heb ik alles mee mogen maken en zo’n beetje van ieder pilletje mogen proeven. Uiteindelijk bleek geen één de magische pil waar ik zo vurig op hoopte. Ik kwam erachter dat ik het toch écht zelf moest doen. Dat ik de verantwoording over mijn leven draag en de keuze heb om te kiezen voor een leven met depressie of een leven zonder depressie. Met of zonder vermoeidheid. Ik had geen idee dat ik daarin een keuze had. Ik dacht zoals velen dat het iets was wat me overkwam.

 

Door een bijzondere spirituele ervaring ervoer ik wie ik in werkelijkheid ben. Een ervaring die me haast van mijn sokken blies, omdat het zo haaks stond op wie ik dacht dat ik was. Ik kwam erachter dat wij zelf onze realiteit creëren. Op een manier die ik haast niet kon bevatten. Ik had altijd gedacht dat het leven je min of meer overkwam. En dat de ene mens gewoon wat meer geluk had op zijn of haar levenspad dan de ander. Op deze manier gaf ik mijn kracht weg en maakte ik mezelf een slachtoffer van het leven. En dat zijn we nooit!

 

Ik wil je wat uitleggen. We maken een grote overstap van de oude tijd naar de nieuwe tijd. Misschien heb je er weleens over gehoord. Het is een grote verandering qua bewustzijn op aarde. Daardoor raken mensen meer dan ooit burned-out en depressief. En dat is niet voor niets. Het leven wil dat je haar met bezieling gaat leven. Dat je je niet langer laat leiden door ratio maar dat jij gaat voelen wat goed is voor jouw systeem. Deze struggle gaan mensen door omdat het leven ze iets duidelijk wil maken. Dat hoe je het altijd deed, gewoonweg niet meer werkt. Niet in de nieuwe tijd. Je voelt deze spanning en deze vermoeidheid omdat je maar tegen de stroom in te blijven zwemmen. Koste wat kost. Omdat het zo hoort en iedereen het zo doet. Ergens voel je wel dat het anders moet. Dat dit niet werkt, maar je durft nog geen keuzes te maken. Of je weet nog niet hoe.

 

Laten we bij het begin beginnen. Op het moment dat we geboren worden zijn we één en al vreugde. Onze natuurlijke staat van zijn. Als baby zijnde hebben we nog geen gedachten (geen ego) en genieten we van niks eigenlijk. Gewoon van er te zijn. Op het moment dat je ouder wordt, leren je ouders je wat goed en slecht is en ontwikkel je een ego. Je hebt ineens gedachten en je vindt overal wat van. Je vindt iets goed of je vindt iets fout. Dat ego hebben we allemaal, niks mis mee. Maar ineens ga je conclusies hangen aan de dingen die je meemaakt.  ‘Ik zal het wel niet goed hebben gedaan’ wordt ‘ik doe ook nooit iets goed.’ En in het ergste geval ‘Ik ben niet goed genoeg.’ En zo creëer je je eigen verhalen. Verhalen die helemaal niet kloppen.

 

Achter de woorden die je jezelf vertelt zit een energie. En als je jezelf negatieve verhalen vertelt dan kun je raden wat dat met je stemming doet en met je levensenergie. Ik had mezelf ook een verhaal verteld wat niet klopte. Ik gaf mezelf de schuld dat mijn moeder ziek was en vond dat ik ook niet gelukkig mocht zijn, als mijn moeder dat niet was. En ondanks dat dat verhaal helemaal niet fijn voelde, bleef ik het mezelf vertellen totdat het mijn overtuiging werd en dus mijn realiteit. 24 jaar later kwam ik er achter dat deze overtuiging de kern was van al mijn depressies. Ik mocht niet gelukkig zijn. Allemaal uit loyaliteit naar mijn moeder. Kun je na gaan dat als je jezelf 24 jaar lang zo’n verhaal vertelt hoe je je dan gaat voelen? Doodmoe, depressief en ziek.

 

Zo hebben we allemaal onze eigen kleine en grote verhalen. Onze eigen belemmerende overtuigingen die onze realiteit zijn geworden. Gedachten die we zijn gaan geloven en er voor zorgen dat we op angst gebaseerde keuzes maken. Kleine schijnbare onbelangrijke keuzes die weer leiden tot de grote keuzes des levens. ‘Die droombaan is toch niet voor mij weggelegd’ dus solliciteer ik niet.  ‘Je kunt niet alles hebben in het leven’ dus neem ik genoegen met een middelmatig leven dat me niet echt vervuld. We houden onszelf klein. Als we op deze manier met onszelf communiceren, verliezen we enorm veel levensenergie en in het ergste geval de passie voor het leven. De Wet van de Aantrekkingskracht leert ons dat hoe meer we aandacht geven aan iets, hoe meer we ervan creëren. De wereld zoals jij hem ervaart is precies een reflectie van jouw innerlijke wereld. En om iets te veranderen aan jouw realiteit, zal er van binnen iets moeten veranderen. Hoe anders zou je leven eruit zien zijn als je je aandacht zou richten op je verlangens in plaats van je tekortkomingen? Als je dankbaar zou zijn voor wat je wel hebt in plaats van wat je tekort komt? Als je al je unieke kwaliteiten zou gaan erkennen en benutten? Als je zou mogen ervaren dat je een grote bonk liefdevolle energie bent in een fantastisch lijf? Hoe zou je je voelen als je de schoonheid van jezelf en het leven weer in gaat zien? Voel je het verschil? Mooi! 

 

In mijn ruime ervaring met depressie ben ik erachter gekomen dat depressie geen straf is maar een uitnodiging is om BETER te worden. Dat het een wake up call is. Het leven wil dat jij er alles uit haalt en er uitbundig van geniet. Een depressie is iets wat jou laat beseffen dat er een veel mooier leven op je wacht. Depressie heeft in mijn optiek dan ook niets te maken met een ontbrekend stofje in je hersenen, maar betekent simpelweg dat jij niet afgestemd leeft. Je bent niet meer in contact met jouw ware zelf en leeft niet het leven waar je voor geboren bent.

 

Gelukkig beschikken we over een zelfhelend vermogen en kunnen we iedere dag de keuze maken om te kiezen voor het leven. Voor angst of liefde. Voor depressie of vreugde. Wat je in het verleden ook mee hebt mogen maken. Ik heb nooit geweten dat het zo simpel was. Ik besloot terug te keren naar die liefdevolle staat van zijn die we in essentie zijn. Door iedere dag af te stemmen op mijn verlangens, mijn vibratie te verhogen en geïnspireerde actie te nemen. Hoe ik dat deed? Iedere dag maakte ik contact met mijn ‘ hogere ik ‘ en kreeg ik de antwoorden die ik nodig had om mezelf te helen. Iedere dag nam ik tijd om belemmerende overtuigingen en herinneringen te helen en mezelf een positiever verhaal te vertellen. Het resulteerde erin dat mijn gezondheid met kwantumspringen vooruit ging. Ik voel me levenslustig, energiek en gelukkig.  Spiritueel?  Ja, maar wel op een praktische manier. Je hoeft er geen speciale gaven voor te hebben. Iedereen kan het!

 

In de reguliere zorg wordt vrijwel alleen aandacht besteed aan mindset eventueel in combinatie met medicatie. En dat gaat me aan het hart. Ik ben erachter gekomen dat als je op het diepste niveau jezelf wilt helen dit op fysiek, emotioneel en spiritueel niveau moet gebeuren. En vooral die laatste is iets waar mensen voor terugdeinzen. Simpelweg doordat we het niet kennen en niet geleerd hebben. Niet op school en waarschijnlijk ook niet thuis. Maar juist voor mensen die depressief zijn, is zingeving zo belangrijk. Het is belangrijk om te kunnen vertrouwen op iets groters dan jezelf. Het is belangrijk om te weten wat je hier op aarde komt doen om je leven richting te geven. Het is fijn om inspiratie door je heen te laten stromen om mooie dingen te creëren. Het is belangrijk om te leren vertrouwen op je intuitie omdat deze nu eenmaal een betere raadgever is dan angst. Mezelf spiritueel ontwikkelen heeft niet alleen mijn leven richting gegeven, het heeft letterlijk mijn leven gered.

 

Ik heb naar aanleiding van de vele trainingen die ik volgde én mijn eigen levenservaring een super waardevol online programma geschreven dat geschikt is om te volgen als je je depressief voelt, (chronisch) vermoeid bent of wanneer de échte passie voor het leven is verdwenen. Ik gun het je dat je er kennis mee maakt!  Hier vind je alle informatie die je nodig hebt. Mocht je vragen hebben dan kun je me mailen op info@www.rosesonmypillow.com of via het contactformulier op de website.

 

 

Liefs Manon heart-pink1

0
3