Blog Roses on my pillow | Zin in het leven | Online levenslust training
Dagelijkse inspiratie voor bewustwording, spirituele groei en persoonlijke ontwikkeling.
spiritualiteit ontwikkelen,spiritueel,spirituele ontwikkeling,bewuste creatie,spirituele cursussen,spirituele trainingen, bewustwording,transformatie,bewustzijn,transformatie,persoonlijke groei,wet van aantrekking,zelfliefde,spirituele gedachten,reading,spiritueel coach,levensdoel,liefde,angst overwinnen,spirituele groei
1815
blog,paged,paged-10,woocommerce-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-4.5,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.2,vc_responsive

Roses on my Pillow

Hoe laat je perfectionisme los?

Februari 2015 werd ik na jaren dokteren gediagnosticeerd met CVS. De diagnose die ze stellen als je met vlag en wimpel slaagt voor allerlei fysieke testen met als uitkomst een negatief resultaat. Ik was niet moe maar uitgeput en er waren maanden dat ik nog geen 1000 m kon lopen en hele dagen op bed lag.

 

De afgelopen jaren heb ik enorm veel stilgestaan bij hoe mijn levensenergie stroomt. Negatieve overtuigingen zijn daar van invloed op. Onverwerkte emoties ook. Maar ik heb ook mijn gedrag nauwkeurig onder de loep genomen. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ons grootste lijden (stress en uiteindelijk vermoeidheid en depressie) voortkomt uit strijd. Strijd die we hebben met de realiteit. Wat we ervaren in onze buitenwereld. En de strijd in onszelf. Die beiden onlosmakelijk met elkaar in verbinding staan want jouw realiteit is een afspiegeling van wat er in jouw hoofd omgaat.

 

We willen iets hebben of bereiken. Het lukt niet en dan volgt de strijd. We willen controle houden. We gaan nog beter ons best doen in de hoop dat het nu wel lukt.Je bent nog steeds niet tevreden met het resultaat en beland in de grootste vicieuze cirkel ooit. We zetten onszelf dagelijks op meerdere fronten onder druk. Qua werk en privé. En we worden er niet leuker van.

 

Mijn grootste strijd was de strijd met mijn perfectionisme. Mijn vriendinnen lezen ook mee en kunnen zich volgens mij de tapas party alias migraine verjaardag van 2006 nog wel herinneren. Ik MOEST zoveel van mezelf. En jaren heb ik alle balletjes hoog weten te houden. Ik kon het heus wel. De migraine in het weekend nam ik voor lief om me de maandag daarop weer over de kop te werken. Op ieder gebied in mijn leven streefde ik perfectie na en ging ik voor het hoogst haalbare. Het was nooit goed genoeg wat voor veel frustratie, hoofdpijn en teleurstelling zorgde. Inmiddels ben ik erachter dat perfectionisme en een matig eigenwaarde hand in hand gaan. Was ik niet continu de buitenwereld aan het bewijzen dat ik als sensitief persoon niet zo zwak was als ik zelf dacht? Door continu de strijd aan te gaan met mijn protesterende lijf. Alle rode signalen negerend. De strijd met mijn gedachten en mijn emoties.

 

Vandaag de dag staan er theekopjes op mijn aanrecht en mijn zwarte kleding is nooit meer écht zwart geweest sinds de komst van hond Snoet. Ik ben erachter gekomen dat je moed nodig hebt om de strijd in jezelf los te laten. Slechts één beslissing waar je je aan houdt. Ik heb mezelf toestemming gegeven om de strijd op te geven. En dat voelt bevrijdend. Op het moment dat je de beslissing neemt zal je bewustzijn erop vergroten en kun je het loslaten. Ik hoef niets meer te bewijzen aan niemand. Ik hoef niet meer op de hoogte te zijn van alles. Ik heb geen idee wat de laatste trends zijn op het gebied van schoeisel. Ik hoef anderen niet te overtuigen van mijn intelligentie en welbespraaktheid en ik hoef geen blokjes buik.

 

Soms eet ik kwark met cruesli als avondeten als ik geen zin heb om te koken. Mijn teennagels zijn niet altijd gelakt. En soms staan er pootafdrukken op mijn badkamer deur. Maar ik heb besloten dat het goed is…

 

Perfectionisme en bewijsdrang is vaak terug te voeren naar je jeugd. Wie wil jij bewijzen dat je goed genoeg bent? Je vader? Je moeder? En wie zou je zijn als je de strijdbijl zou begraven? Hoe zou je je voelen?

0
0

De manier om te herstellen van burn-out!

We maken een grote overstap van de oude naar de nieuwe tijd. Meer dan ooit krijgen mensen deze tijd te maken met burn-out en andere stress gerelateerde ziektes. En dat is niet voor niets. De oude tijd staat voor hard werken, doorzetten en leven vanuit je ratio. Maar je hebt gemerkt dat dat niet meer werkt. Je moest steeds harder werken om jezelf in het gareel te houden. Het werd steeds moeilijker om de balletjes hoog te houden. Het leven daagde je steeds meer uit omdat ze wilde dat jij nieuwe keuzes ging maken. Je lichaam heeft je zoveel signalen gegeven die je negeerde. Je vond dat je het allemaal maar aan moest kunnen. Maar je wist dat dit niet klopte en dat het niet goed voelde. Toen sloegen de stoppen door. Je vond het vreselijk en wilde niets liever dan snel weer de oude zijn. Maar dat is nou juist NIET de bedoeling!

 

Deze burn-out of depressie is jouw grootste zegen ooit. Ook al kun je dat nu nog niet inzien. Dit is het kantelpunt van waaruit jij nieuwe keuzes voor jezelf kunt maken. Een mooier leven kunt leven. Jouw lichaam heeft je beschermd voor nog meer ellende. Het is niet TEGEN je maar juist VOOR je. Het maant je te luisteren naar jezelf. Je grenzen te bewaken. Liever voor jezelf te zijn. Zachter. Wanneer ga je dat nu ook daadwerkelijk doen? Niet vanuit een belerende toon maar omdat ze weet dat dat het beste is voor jouw systeem.

 

De nieuwe tijd is liever voor ons lijf en leden. In de nieuwe tijd wordt alles moeitelozer en mag je je oude overtuigingen dat je hard moet werken en door moet zetten laten varen. Less is more. Forceren werkt niet meer in de nieuwe tijd. Stop met erkenning zoeken buiten je. Met jezelf meten aan wat anderen (aan)kunnen. Het enige wat ertoe doet ben jij.

 

Keer naar binnen. En als dat te vaag voor je…wees gewoon eens stil. Zet de tv wat vaker uit en ga gewoon zitten met een kop thee. Wandel door de natuur. Luister naar mooie muziek. Schrijf. Ga een uur slapen. Neem een voetenbadje. Masseer je huid. Wieg jezelf. Wat het ook is …vertraag! Leer de signalen van je lijf weer herkennen. Communiceer met je lijf. Maak de belofte dat je haar vanaf nu met respect zal behandelen. Voel wat er te voelen is. En voed haar met fijne gedachten en lieve woordjes.

 

Het leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Jij zult nooit meer dezelfde zijn. En dat is juist de bedoeling. Groei is soms pijnlijk en ongemakkelijk maar uiteindelijk wordt je de mooiste versie van jezelf. DE ECHTE JIJ! Dan pas zal je energie weer stromen!

0
0

Meer energie? 7 energetische schoonmaaktips!

De afgelopen dagen lag ik parttime op de bank met een bijholteontsteking. In de uren dat ik niet lag te Netflixen liet ik mijn gedachten de vrije loop en ik besefte me dat ik toe was aan een next level schoonmaaksessie. Nu heb ik die behoefte altijd in de lente maar deze keer was de aanpak iets anders. Ik merk de afgelopen jaren dat ik steeds gevoeliger en bewuster wordt en dat mijn lichaam mij steeds beter aangeeft wat goed voor me is en wat niet. Wat mij energie geeft en wat energie onttrekt. Soms heel duidelijk en soms heel subtiel. Het afgelopen jaar heb ik steeds beter mijn grenzen leren aan voelen en ben ik selectiever geworden in de energie die ik ergens in wil steken en vriendschappen die ik heb. Ik focus me op de mensen en dingen die me goed doen voelen en laat de rest liefdevol links liggen.

 

Na vorige week de ramen van binnen en buiten te hebben gedaan, de bestek lades en de koelkast voelde ik nog dingen aan me kleven en meestal uit zich dat bij mij in een unheimlich gevoel of vermoeidheid en misschien deze keer wel in een bijholteontsteking. Who knows. Ik besloot mijn voorjaarsschoonmaak een upgrade te geven met een energetisch sopje!

 

  • Ik begon met mijn digitale leven. Ik verwijderde alle foto’s van mensen die niet meer in mijn leven zijn en waaraan ik geen herinneringen wil blijven koesteren. En ik verwijderde bestanden waar ik niks meer mee kan of mee hoef. Als beloning liep mijn Mac’je nog sneller voor me.

 

  • Ik schreef me uit van alle nieuwsbrieven waar ik toch niks mee doe maar die wel dagelijks mijn mailbox vervuilen. Ook kwam ik veel mailtjes tegen van vroeger waar ik geen fijn gevoel bij had.

 

  • Op social media gebied was ik een tijd geleden al mensen/bedrijven gaan ontvolgen. Instagram bijvoorbeeld. Fitgirls die dagelijks hun sixpack tonen op instagram. Heel veel respect voor hun kracht en discipline maar is het echt een bijdrage voor me? Wordt ik er door geïnspireerd of gaat mijn interne criticus weer latjes hoog leggen waar ik niet eens aan WIL voldoen? Resoneert het nog met me? Evenals alle modepopjes die eruit zien alsof ze net weggelopen zijn uit een Vogue issue. Prachtig zijn ze dat moet gezegd worden. Soms inspireerden ze me maar grotendeels zorgde het ervoor dat ik me af ging stemmen op wat in de mode was in plaats van waar ik mij comfortabel in voel en wat echt bij MIJ past. Af en toe spiek ik nog weleens

 

  • Facebook mensen die ik in het echt nog nooit heb ontmoet. Groepen waar ik ongevraagd aan toe ben gevoegd. Goodbye!

 

  • Ook heb ik me afgemeld voor whatsapp groepjes waar ik soms 28 x per dag een pling hoorde. Ik stond het mezelf niet meer toe 28 x op een dag geïrriteerd te raken.

 

  • Geïnspireerd door schoonmaakgoeroe Marie Kondo ben ik elk object in mijn huis langs gegaan en me de vraag gesteld ‘does it spark joy in me?’ Word ik er echt blij van? De rest heb ik weggeven of weggegooid.

 

  • Ook mijn kledingkast ontkwam er niet aan. Alle sokken met kleine gaatjes of licht verwassen kleding die me een armoedzaaierig gevoel gaven zwaaide ik uit. Als je kleding hebt die je langer dan drie jaar niet gedragen hebt daar is wat mee. Het zit niet lekker of je associeert het met iets.

 

De moraal van het verhaal is dat je gaat voeden met kwaliteit in plaats van kwantiteit. Dat je je bij alles in je leven richt op of het een bijdrage voor je is. En dat je je ontdoet van alles wat energetisch aan je trekt. Misschien ben je je er niet bewust van maar energetisch gebeurt er van alles. Achter ieder voorwerp, woord, herinnering overal zit een bepaalde energie achter die je blij maakt of je een mwah gevoel geeft. Jouw keuze!

 

Begrens jezelf. Waar wil je wel energie in steken waarin niet? Spreek je met mensen af omdat je er zin in hebt of uit plichtsbesef? Wees eerlijk naar jezelf en stel jezelf dagelijks heel simpel de vraag bij de dingen die je doet ‘word ik hier blij van?’ Of ‘is het een bijdrage voor me?’

 

Als je de dingen elimineert uit je leven die zwaar voelen dan biedt dat automatisch meer ruimte voor inspiratie en vreugde! Je zet letterlijk je energetische deur weer open voor nieuwe avonturen! 

0
0

Verbinding maak je door kwetsbaar te zijn

Gisteren had ik een vriend over. Ooit hebben we gedate maar we vonden elkaar als vrienden leuker. We begonnen de avond met een opgewarmde curry van de dag daarvoor en sloten de avond af met een lach en een traan. En ineens besefte ik me hoe waardevol vriendschappen kunnen zijn. En hoe intens blij je je kunt worden van verbinding. Vooral met mensen die altijd eerlijk tegen je zijn en die het beste voor je willen. Mensen die je liefdevol een spiegel voorhouden. Soms met complimenten maar soms ook met woorden die snijden ondanks dat je weet dat ze kloppen.

 

Er kan in mijn geval niets op tegen een goede vriendschap want ik ben erachter gekomen dat verbinding met de ander ons werkelijk gelukkig maakt. Daar kan geen huis, geen auto, geen designer jurkje tegenop. Om dat te manifesteren is het van belang dat je de verbinding met jezelf eerst maakt. En dat is voor veel mensen lastig want als je de verbinding met jezelf maakt dan wordt je geconfronteerd met je eigen pijnen, je overtuigingen en je patronen. Soms zo ontzettend vastgeroest dat ze moeilijk los te weken zijn. De meeste mensen nemen niet de moeite om zichzelf te leren kennen en nemen genoegen met vlakke vriendschappen die nergens op gebaseerd zijn. Soms zelfs puur uit tijdverdrijf. Dat vind ik zo jammer!

 

Waarom houden we onze echte intiemste geheimen binnen gesloten deuren? Waarom ondergaan we alles alleen? Waarom zoeken we troost in een reep Tony in plaats van dat we uithuilen bij elkaar? Waarom houden we onszelf sterk voor elkaar? Waarom laten we zien dat ons gras groener is dan dat van de ander? Waarom is het zo fucking moeilijk om onze handen ineen te slaan en samen te werken? Om herkenning naar elkaar uit te spreken? Om ons écht kwetsbaar op te stellen en de ander de rauwe versie van onszelf te laten zien?

 

Ik denk dat de basis ligt in dat we zo bang zijn voor afwijzing. Dat we zo bang zijn dat als we onszelf werkelijk laten zien dat de ander ons niet goed genoeg vindt. Vanuit de onderliggende overtuiging dat we onszelf niet goed genoeg vinden. We wijzen delen van onszelf af en laten ze niet zien om afwijzing van de ander te voorkomen. En daar komt de verbinding met onszelf weer om de hoek kijken. Als wij onszelf goed genoeg vinden. Met uitgelopen mascara. Met snotterige huil neuzen. Met katterige woorden. Met vragende ogen die soms zelf het antwoord niet weten en alles er laten zijn…. Dan is dat toch de ultieme opening voor verbinding?

 

Ik denk dat het allemaal begint bij een beslissing. Dat we beslissen om onszelf niet langer te verstoppen maar om er helemaal te zijn. Dat we onze waarheid spreken omdat die veel waardevoller is voor de ander dan loze woorden. Dat we stoppen met tijd te investeren in mensen met wie het niet flowt en dat je op zoek gaat naar mensen die je voeden. Dat we ophouden met ons te beschermen omdat het simpelweg niet nodig is. En weet je wat het mooie is? Op het moment dat jij de beslissing neemt om je kwetsbaar op te stellen en jezelf echt te laten zien dan geeft dat de ander de ruimte en veiligheid dat ook te doen. En dan kan liefde pas stromen…..

 

Laten we samen onszelf zijn, omdat dat de enige manier is om ons écht te verbinden!

0
0

Een andere kijk op depressie en vermoeidheid

Vanaf mijn 11e tot mijn 36e heb ik geworsteld met depressie en vermoeidheid. Weliswaar vanuit trauma, want een depressie komt haast nooit vanzelf. Daar zijn een heleboel gebeurtenissen en gedachten aan vooraf gegaan. Op het gebied van behandeling heb ik alles mee mogen maken en zo’n beetje van ieder pilletje mogen proeven. Uiteindelijk bleek geen één de magische pil waar ik zo vurig op hoopte. Ik kwam erachter dat ik het toch écht zelf moest doen. Dat ik de verantwoording over mijn leven draag en de keuze heb om te kiezen voor een leven met depressie of een leven zonder depressie. Met of zonder vermoeidheid. Ik had geen idee dat ik daarin een keuze had. Ik dacht zoals velen dat het iets was wat me overkwam.

 

Door een bijzondere spirituele ervaring ervoer ik wie ik in werkelijkheid ben. Een ervaring die me haast van mijn sokken blies, omdat het zo haaks stond op wie ik dacht dat ik was. Ik kwam erachter dat wij zelf onze realiteit creëren. Op een manier die ik haast niet kon bevatten. Ik had altijd gedacht dat het leven je min of meer overkwam. En dat de ene mens gewoon wat meer geluk had op zijn of haar levenspad dan de ander. Op deze manier gaf ik mijn kracht weg en maakte ik mezelf een slachtoffer van het leven. En dat zijn we nooit!

 

Ik wil je wat uitleggen. We maken een grote overstap van de oude tijd naar de nieuwe tijd. Misschien heb je er weleens over gehoord. Het is een grote verandering qua bewustzijn op aarde. Daardoor raken mensen meer dan ooit burned-out en depressief. En dat is niet voor niets. Het leven wil dat je haar met bezieling gaat leven. Dat je je niet langer laat leiden door ratio maar dat jij gaat voelen wat goed is voor jouw systeem. Deze struggle gaan mensen door omdat het leven ze iets duidelijk wil maken. Dat hoe je het altijd deed, gewoonweg niet meer werkt. Niet in de nieuwe tijd. Je voelt deze spanning en deze vermoeidheid omdat je maar tegen de stroom in te blijven zwemmen. Koste wat kost. Omdat het zo hoort en iedereen het zo doet. Ergens voel je wel dat het anders moet. Dat dit niet werkt, maar je durft nog geen keuzes te maken. Of je weet nog niet hoe.

 

Laten we bij het begin beginnen. Op het moment dat we geboren worden zijn we één en al vreugde. Onze natuurlijke staat van zijn. Als baby zijnde hebben we nog geen gedachten (geen ego) en genieten we van niks eigenlijk. Gewoon van er te zijn. Op het moment dat je ouder wordt, leren je ouders je wat goed en slecht is en ontwikkel je een ego. Je hebt ineens gedachten en je vindt overal wat van. Je vindt iets goed of je vindt iets fout. Dat ego hebben we allemaal, niks mis mee. Maar ineens ga je conclusies hangen aan de dingen die je meemaakt.  ‘Ik zal het wel niet goed hebben gedaan’ wordt ‘ik doe ook nooit iets goed.’ En in het ergste geval ‘Ik ben niet goed genoeg.’ En zo creëer je je eigen verhalen. Verhalen die helemaal niet kloppen.

 

Achter de woorden die je jezelf vertelt zit een energie. En als je jezelf negatieve verhalen vertelt dan kun je raden wat dat met je stemming doet en met je levensenergie. Ik had mezelf ook een verhaal verteld wat niet klopte. Ik gaf mezelf de schuld dat mijn moeder ziek was en vond dat ik ook niet gelukkig mocht zijn, als mijn moeder dat niet was. En ondanks dat dat verhaal helemaal niet fijn voelde, bleef ik het mezelf vertellen totdat het mijn overtuiging werd en dus mijn realiteit. 24 jaar later kwam ik er achter dat deze overtuiging de kern was van al mijn depressies. Ik mocht niet gelukkig zijn. Allemaal uit loyaliteit naar mijn moeder. Kun je na gaan dat als je jezelf 24 jaar lang zo’n verhaal vertelt hoe je je dan gaat voelen? Doodmoe, depressief en ziek.

 

Zo hebben we allemaal onze eigen kleine en grote verhalen. Onze eigen belemmerende overtuigingen die onze realiteit zijn geworden. Gedachten die we zijn gaan geloven en er voor zorgen dat we op angst gebaseerde keuzes maken. Kleine schijnbare onbelangrijke keuzes die weer leiden tot de grote keuzes des levens. ‘Die droombaan is toch niet voor mij weggelegd’ dus solliciteer ik niet.  ‘Je kunt niet alles hebben in het leven’ dus neem ik genoegen met een middelmatig leven dat me niet echt vervuld. We houden onszelf klein. Als we op deze manier met onszelf communiceren, verliezen we enorm veel levensenergie en in het ergste geval de passie voor het leven. De Wet van de Aantrekkingskracht leert ons dat hoe meer we aandacht geven aan iets, hoe meer we ervan creëren. De wereld zoals jij hem ervaart is precies een reflectie van jouw innerlijke wereld. En om iets te veranderen aan jouw realiteit, zal er van binnen iets moeten veranderen. Hoe anders zou je leven eruit zien zijn als je je aandacht zou richten op je verlangens in plaats van je tekortkomingen? Als je dankbaar zou zijn voor wat je wel hebt in plaats van wat je tekort komt? Als je al je unieke kwaliteiten zou gaan erkennen en benutten? Als je zou mogen ervaren dat je een grote bonk liefdevolle energie bent in een fantastisch lijf? Hoe zou je je voelen als je de schoonheid van jezelf en het leven weer in gaat zien? Voel je het verschil? Mooi! 

 

In mijn ruime ervaring met depressie ben ik erachter gekomen dat depressie geen straf is maar een uitnodiging is om BETER te worden. Dat het een wake up call is. Het leven wil dat jij er alles uit haalt en er uitbundig van geniet. Een depressie is iets wat jou laat beseffen dat er een veel mooier leven op je wacht. Depressie heeft in mijn optiek dan ook niets te maken met een ontbrekend stofje in je hersenen, maar betekent simpelweg dat jij niet afgestemd leeft. Je bent niet meer in contact met jouw ware zelf en leeft niet het leven waar je voor geboren bent.

 

Gelukkig beschikken we over een zelfhelend vermogen en kunnen we iedere dag de keuze maken om te kiezen voor het leven. Voor angst of liefde. Voor depressie of vreugde. Wat je in het verleden ook mee hebt mogen maken. Ik heb nooit geweten dat het zo simpel was. Ik besloot terug te keren naar die liefdevolle staat van zijn die we in essentie zijn. Door iedere dag af te stemmen op mijn verlangens, mijn vibratie te verhogen en geïnspireerde actie te nemen. Hoe ik dat deed? Iedere dag maakte ik contact met mijn ‘ hogere ik ‘ en kreeg ik de antwoorden die ik nodig had om mezelf te helen. Iedere dag nam ik tijd om belemmerende overtuigingen en herinneringen te helen en mezelf een positiever verhaal te vertellen. Het resulteerde erin dat mijn gezondheid met kwantumspringen vooruit ging. Ik voel me levenslustig, energiek en gelukkig.  Spiritueel?  Ja, maar wel op een praktische manier. Je hoeft er geen speciale gaven voor te hebben. Iedereen kan het!

 

In de reguliere zorg wordt vrijwel alleen aandacht besteed aan mindset eventueel in combinatie met medicatie. En dat gaat me aan het hart. Ik ben erachter gekomen dat als je op het diepste niveau jezelf wilt helen dit op fysiek, emotioneel en spiritueel niveau moet gebeuren. En vooral die laatste is iets waar mensen voor terugdeinzen. Simpelweg doordat we het niet kennen en niet geleerd hebben. Niet op school en waarschijnlijk ook niet thuis. Maar juist voor mensen die depressief zijn, is zingeving zo belangrijk. Het is belangrijk om te kunnen vertrouwen op iets groters dan jezelf. Het is belangrijk om te weten wat je hier op aarde komt doen om je leven richting te geven. Het is fijn om inspiratie door je heen te laten stromen om mooie dingen te creëren. Het is belangrijk om te leren vertrouwen op je intuitie omdat deze nu eenmaal een betere raadgever is dan angst. Mezelf spiritueel ontwikkelen heeft niet alleen mijn leven richting gegeven, het heeft letterlijk mijn leven gered.

 

Ik heb naar aanleiding van de vele trainingen die ik volgde én mijn eigen levenservaring een super waardevol online programma geschreven dat geschikt is om te volgen als je je depressief voelt, (chronisch) vermoeid bent of wanneer de échte passie voor het leven is verdwenen. Ik gun het je dat je er kennis mee maakt!  Hier vind je alle informatie die je nodig hebt. Mocht je vragen hebben dan kun je me mailen op info@www.rosesonmypillow.com of via het contactformulier op de website.

 

 

Liefs Manon heart-pink1

0
3