Anders zijn Archieven - Roses on my Pillow
169
archive,category,category-anders-zijn,category-169,woocommerce-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-4.5,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.2,vc_responsive

Anders zijn

Omarm je anders-zijn!

Ik vind het zo mooi hoe dingen soms kunnen lopen. Een jaar of twee geleden kwam ik spiritueel uit de kast. Al jaren had ik bijzondere ervaringen maar kon ik ze eigenlijk alleen delen met een groepje yoga vrienden. Ik voelde me soms dan ook alsof ik me aan het inhouden was bij anderen. Alsof dat deel van mij er gewoonweg niet mocht zijn.

 

De eerste reacties kreeg ik van vrienden en familie. Of ik op de bezem was gekomen wanneer ik op een verjaardag kwam. Hartstikke leuk natuurlijk. (Gaaap) Meestal deed ik er zelfs nog een schepje bij bovenop. Het raakte me ook niet echt omdat ik wist dat deze mensen er wel wat van vonden maar me er nooit echt om zouden veroordelen.

 

Sommigen vrienden bleven weg. Ik hoorde weleens een roddel en soms waren ze pijnlijk. Niet zo zeer dat ik ze voelde als een afwijzing om wie ik was geworden, maar ik voelde de pijn die achter mijn missie zit. De pijn dat ik deze mensen nooit kon bereiken. Pijn omdat ik ze zag lijden. Pijn dat ze zo onwetend waren. Pijn omdat ik ze zoveel meer gunde. Maar soms moet je loslaten…Dus ik hield me in. Na een aantal keren ongevraagd advies te hebben gegeven en ik flink de deksel op mijn neus kreeg, heb ik besloten dat niet meer te doen. Je kunt nou eenmaal niet de hele wereld redden.

 

En nu? Nu komen ze bij me. Sturen me berichtjes. Vertellen hun levensverhaal. Vragen me wat ik precies doe. Ze merken mijn energie op. Ze zien me mijn mooiste leven leven. Ze hebben me uit het diepste dal weer omhoog zien klimmen en vragen of ik ze kan helpen. En ik? Ik vind het alleen maar mooi. Mooi hoe natuurlijk dingen lopen. Mooi dat mijn energie opgepikt wordt. Mooi dat ze de moed hebben om zich te ontwikkelen. Mooi dat ze hun geluk serieus nemen.

 

Vanochtend schreef ik mijn missie weer eens voor mezelf uit om er contact mee te houden. Ik schreef: Ik wil mensen de schoonheid van het leven weer in laten zien. Ik wil niet dat mensen zo ontzettend lijden zoals ik gedaan heb. Ik wil voorkomen dat mensen zelfmoord plegen. Ik wil dat mensen van zichzelf leren houden. Ik wou dat ze konden ervaren wie ze werkelijk zouden zijn. Als ik ze die ervaring zou kunnen geven dan weet ik zeker dat het ze lukt hun lijden te laten stoppen. Dat ze gelukkig kunnen zijn.

 

Ik ken namelijk de wanhoop. Ik ken de ellende. Ik ben twee keer opgenomen geweest dus ik weet als geen ander hoe erg mensen lijden. Ik heb het gezien. Hoe ze zichzelf snijden. Hoe ze zich isoleren. En ander destructief gedrag wat er maar voor kan zorgen dat ze niet zoveel emotionele pijn hoeven te voelen. Terwijl ik dit schrijf voel ik de emotie in mijn buik. Ik houd van deze mensen en het doet me pijn omdat het zo onnodig is. Als mensen alleen maar zouden weten dat er een weg terug is…ik zou ze zo graag leren hoe!

 

Ik zou je willen vragen: Ken je mensen die lijden en die gewoonweg niet weten hoe ze hun lijden kunnen stoppen? Die misschien net als ik bijna alles al geprobeerd hebben? Vertel ze dan over mijn website. Dan kunnen ze zelf voelen of het iets voor hun is. Ik laat ze graag met me in contact komen. Ik wens jullie een heel mooi weekend allemaal! Liefs Manon

0
0

Van belemmering naar kracht

In het verleden kon ik erg twijfelen aan mezelf. En hoe langer ik in het medische circuit rondliep hoe meer ik het idee had dat er iets ernstig mis met me was. Na twee uitvoerige psychologische onderzoeken waarbij geen diagnose kon worden gesteld bleek dat in plaats van een opluchting een probleem. Want geen juiste diagnose geen juiste behandeling.

 

Hoewel ik geen enkele afkeer heb tegen de reguliere zorg vind ik de aanpak wel beperkt. Vooral gericht op de mind in plaats van de mens in zijn geheel. Ik kijk inmiddels anders aan tegen psychisch ziek zijn. Meer holistisch. Ik zie het niet langer als ziek zijn maar als een verandering die je doormaakt om te groeien naar wie je werkelijk bent. En nu de storm is gaan liggen denk ik ‘wat een lucky bastard ben ik’ Ik ervaar mezelf op een manier zoals vele anderen dat waarschijnlijk nooit zullen ervaren. Ik voel een diepe dankbaarheid voor het leven en kan gelukkig zijn om niets of misschien juist wel om alles.

 

Ik ben gaan leren kijken voorbij mijn beperkingen. Zijn er eigenlijk wel beperkingen? Of beperken wij onszelf met onze gedachten en labeltjes? Mijn spontaniteit werd in het verleden impulsief genoemd. Dus werd ik geremd en verloor daardoor mijn vitale levensenergie en mijn humor. Toen ik de aller eerste keer contact had met een overledene wat voor mijzelf ook nogal een verrassing was vroeg mijn moeder (vanuit haar ervaring) of ik geen psychose had?

 

Hoe wil JIJ naar dingen kijken? Vanuit beperking of vanuit kracht? Labeltjes zijn in de reguliere zorg nodig om de juiste zorg te krijgen dus dat is prima. Maar laat je er niet door beperken. Je bent meer dan een labeltje. En misschien begeef ik me met deze blog echt op glad ijs maar ik ben iemand die dingen wil onderzoeken. Die dingen aan de kaak wil stellen. Omdat ik vind dat we al onze kracht verliezen door alles te hangen aan een label. ‘ Ik ben nu eenmaal zo en daar moet ik het mee doen.‘

 

Ik ken mensen met ADD die als ongeleide projectielen worden weggezet vanwege hun chaotische stroom aan gedachten maar die ondertussen als ZZP’er een ton aan omzet maandelijks draaien juist vanwege het feit dat ze zoveel ideeën hebben en zo snel kunnen schakelen.

 

Soms is het goed om jezelf vragen te stellen gewoonweg om je sanity te behouden. Dingen zijn niet altijd wat ze lijken.

 

Ben je echt moe of ben je juist enorm ontspannen?
Ben je angstig of gewoon opgewonden? Het voelt namelijk hetzelfde.
Heb je ADHD of durf je niet te voelen en zit je daarom zoveel in je hoofd?
Heb je borderline? Of ben je gewoon heel hard op zoek naar liefde?
Heb je een stemmingsstoornis of ben je enorm gevoelig en gaat het leven soms met je aan de haal?
Heb je een depressie of wil het je leven je duidelijk maken dat deze realiteit voor jou niet de bedoeling is?

 

Ik ben op geen enkele wijze medisch onderlegd maar dit is slechts mijn visie. En mijn waarheid. Het is ook totaal niet de bedoeling om iets te bagatelliseren want van bovenstaande heb je enorm veel last. Maar ik zou het zo mooi vinden om je blikveld te verruimen. In de basis hebben naar mijn idee heel veel psychische ziektes te maken met niet willen voelen en niet van jezelf houden. Hoe mooi zou het zijn dat je daar de focus op gaat leggen? Op jezelf als mens in de groei in plaats van dat je jezelf afrekent dat je vanwege je stoornis niet goed genoeg bent?

 

Hoe zou jij vandaag jouw belemmering kunnen gaan zien als kracht? Wat is dat ene waar je tegenaan loopt waar je maar niet uitkomt en wat wil het je werkelijk zeggen?

 

Liefs Manon

0
0