Controle Archieven - Roses on my Pillow
150
archive,category,category-controle,category-150,woocommerce-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-4.5,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.2,vc_responsive

Controle

Hoe laat je perfectionisme los?

Februari 2015 werd ik na jaren dokteren gediagnosticeerd met CVS. De diagnose die ze stellen als je met vlag en wimpel slaagt voor allerlei fysieke testen met als uitkomst een negatief resultaat. Ik was niet moe maar uitgeput en er waren maanden dat ik nog geen 1000 m kon lopen en hele dagen op bed lag.

 

De afgelopen jaren heb ik enorm veel stilgestaan bij hoe mijn levensenergie stroomt. Negatieve overtuigingen zijn daar van invloed op. Onverwerkte emoties ook. Maar ik heb ook mijn gedrag nauwkeurig onder de loep genomen. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ons grootste lijden (stress en uiteindelijk vermoeidheid en depressie) voortkomt uit strijd. Strijd die we hebben met de realiteit. Wat we ervaren in onze buitenwereld. En de strijd in onszelf. Die beiden onlosmakelijk met elkaar in verbinding staan want jouw realiteit is een afspiegeling van wat er in jouw hoofd omgaat.

 

We willen iets hebben of bereiken. Het lukt niet en dan volgt de strijd. We willen controle houden. We gaan nog beter ons best doen in de hoop dat het nu wel lukt.Je bent nog steeds niet tevreden met het resultaat en beland in de grootste vicieuze cirkel ooit. We zetten onszelf dagelijks op meerdere fronten onder druk. Qua werk en privé. En we worden er niet leuker van.

 

Mijn grootste strijd was de strijd met mijn perfectionisme. Mijn vriendinnen lezen ook mee en kunnen zich volgens mij de tapas party alias migraine verjaardag van 2006 nog wel herinneren. Ik MOEST zoveel van mezelf. En jaren heb ik alle balletjes hoog weten te houden. Ik kon het heus wel. De migraine in het weekend nam ik voor lief om me de maandag daarop weer over de kop te werken. Op ieder gebied in mijn leven streefde ik perfectie na en ging ik voor het hoogst haalbare. Het was nooit goed genoeg wat voor veel frustratie, hoofdpijn en teleurstelling zorgde. Inmiddels ben ik erachter dat perfectionisme en een matig eigenwaarde hand in hand gaan. Was ik niet continu de buitenwereld aan het bewijzen dat ik als sensitief persoon niet zo zwak was als ik zelf dacht? Door continu de strijd aan te gaan met mijn protesterende lijf. Alle rode signalen negerend. De strijd met mijn gedachten en mijn emoties.

 

Vandaag de dag staan er theekopjes op mijn aanrecht en mijn zwarte kleding is nooit meer écht zwart geweest sinds de komst van hond Snoet. Ik ben erachter gekomen dat je moed nodig hebt om de strijd in jezelf los te laten. Slechts één beslissing waar je je aan houdt. Ik heb mezelf toestemming gegeven om de strijd op te geven. En dat voelt bevrijdend. Op het moment dat je de beslissing neemt zal je bewustzijn erop vergroten en kun je het loslaten. Ik hoef niets meer te bewijzen aan niemand. Ik hoef niet meer op de hoogte te zijn van alles. Ik heb geen idee wat de laatste trends zijn op het gebied van schoeisel. Ik hoef anderen niet te overtuigen van mijn intelligentie en welbespraaktheid en ik hoef geen blokjes buik.

 

Soms eet ik kwark met cruesli als avondeten als ik geen zin heb om te koken. Mijn teennagels zijn niet altijd gelakt. En soms staan er pootafdrukken op mijn badkamer deur. Maar ik heb besloten dat het goed is…

 

Perfectionisme en bewijsdrang is vaak terug te voeren naar je jeugd. Wie wil jij bewijzen dat je goed genoeg bent? Je vader? Je moeder? En wie zou je zijn als je de strijdbijl zou begraven? Hoe zou je je voelen?

0
0