Kwetsbaarheid Archieven - Roses on my Pillow
145
archive,category,category-kwetsbaarheid,category-145,woocommerce-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-4.5,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.2,vc_responsive

Kwetsbaarheid

Heilige seksualiteit

Deze is voor alle mannen… Iets over seks….☺️

Heb je er weleens bij stilgestaan dat als je in me bent dat je LETTERLIJK in me bent? Dat je niet dichterbij kunt komen dan dat? Kun je je ook voorstellen dat dit nogal intimiderend kan zijn? Dat ik niet altijd weet of je intenties zuiver zijn of niet? En dat me dat bang maakt?

 

En dat ik soms moet huilen als ik voel dat ze juist heel zuiver zijn? En voel dat dit liefde is?

 

Weet je dat dit voor mij een heilige plek is? En dat ik niet iedereen in me laat? En dat ik jou dus vertrouw? Dat ik jou uitkies om deze plek te betreden? En dat ik heel graag wil dat je dit doet vanuit een zuivere liefdevolle intentie? Zodat ik me veilig kan voelen en kan ontspannen?

 

En weet je ook dat ik het vreselijk vind als je uit je gevoel bent en me met brute kracht benadert? Wanneer het voelt alsof je de frustratie van de dag op me loslaat? Kun je je voorstellen dat ik me dan gebruikt en leeg voel? En dat ik dat zo niet wil?

 

Weet je dat ik soms verdriet heb als je uit me gaat? Omdat de eenheid die ik voelde overgaat in separatie? Dat het zo fijn was en dat het ophoudt? Dat ik dan soms letterlijk pijn in mijn baarmoeder voel? Dat ik merk dat onze liefde weer overgaat in praktisch contact?

 

Maar ik ook snel daarna weer het verlangen voel om op deze manier met je samen te zijn? Dat ik op deze manier zo vaak met je samen wil zijn als jij dat ook wilt?

 

Lieve mannen. Heb jij een persoon in je leven met wie je deze intimiteit deelt? Voel dan eens dat ze voor jou gekozen heeft. Speciaal voor jou!! Ze verdient het dat je haar eert in alles wat ze is. En andersom.

 

Toon haar jouw liefde. Vertel haar niet alleen dat ze mooi is maar vooral dat ze veilig is. Let love rule!

0
0

Leren ontvangen

De grootste reden waarom we niet krijgen waarnaar we verlangen is omdat we niet durven te vragen waar we behoefte aan hebben én niet goed kunnen ontvangen. We kunnen ons niet volledig openstellen met ons hart.

 

De lieve woorden soms van je partner zonder te denken ‘wat wil ie van me? ’ We voelen angst, argwaan of dat we voelen dat we het niet waard zijn. Of we vinden dat we pas iets mogen ontvangen als we iets terug doen. Want hey…voort wat hoort wat. Voor de meeste vrouwen is er weinig balans tussen ons geven en ontvangen. We geven, we geven, we geven. Aan (schoon) ouders, partners, kinderen en veel te weinig aan onszelf. En dat put ons steeds meer uit.


Wat is de reden dat jij het lastig vind om te ontvangen? Een compliment of echt te durven ontspannen in een knuffel? Voel het eens. Wat is de reden dat je er niet om durft te vragen? Wil je me vasthouden en me wiegen? Wil je zachtjes door mn haar kroelen en lieve woordjes in mn oor fluisteren? Wil je me zeggen hoe geweldig ik ben want ik ben het zelf even vergeten.


Bij mij is het soms de angst voor afwijzing. Mag ik vragen wat ik nodig heb en erop te vertrouwen dat een ander in mijn behoefte kan voorzien? Want dat is niet wat ik gewend ben en dat voelt pijnlijk. 
Wil je me uit laten praten en me aankijken? Wil je er echt zijn en echt naar me luisteren zonder gelijk met een oplossing te komen? Mag alles er gewoon even zijn?


Het raakt me nu ik dit zo schrijf. Ik verlang hier naar en ervaar het gelukkig steeds meer in mn leven. Het raakt me zo diep dat ik dit mag ontvangen. Dat ik voel dat ik dit waard ben én meer.


Dat ik altijd mag vragen naar meer. Dat ik mensen mag vragen. Het Universum. Moeder Aarde of waar je ook maar in gelooft. Wil je me alsjeblieft helpen? Mag ik erop vertrouwen dat je er bent? Mag ik gewoon even ervaren dat ik het niet alleen hoef te doen? Dat ik op mag houden met sterk zijn?


‘Let down your guards’ fluister je me iedere keer toe. Steeds een beetje meer. Totdat ik er helemaal durf te zijn…
Waar verlang jij naar vandaag? Wat wil je ontvangen? Een aanraking? Steun? Zonnestralen op je huid die je diep van binnen verwarmen? Spreek je uit.  ❤️

0
0

Van jezelf leren houden

Het moeilijkste gedeelte als mens is het loslaten van het beeld dat we van onszelf hebben. Een beeld dat we gecreerd hebben door de dingen die we meegemaakt hebben. Een uitvergroot en vaak een-dimensionaal beeld. Maar klopt die wel?
 
We spelen allemaal rollen in dit leven. Afgezien van de rollen die we onszelf geven op het werk of de plek die je in neemt in je gezin, spelen we allemaal rollen om ons zelf te beschermen. Om ons ware zelf maar niet te laten zien. 
 
Want als anderen zien hoe we werkelijk zijn dan……
 
Iedere keer dat we onzekerheid weg friemelen en onze schaamte weg lachen. Onze tranen wegslikken of weg wuiven dat iets ons raakt gaan we weg bij ons zelf. We zijn ons niet bewust van de tijd die we eigenlijk niet in verbinding met onszelf zijn.
 
De afgelopen dagen merkte ik een grote shift in mezelf. Alsof er weer een laagje van me afgepeld is. Meerdere lagen zelfs. En voel ik me gevoelig, naakt en kwetsbaar. Maar ook puur en mooi. En is het weer even een balans vinden in dit nieuwe jasje. 
 
Wanneer we in staat zijn ons zo te verbinden met onszelf dan verrijkt het ons leven enorm. Relaties worden meer puur. Ego’s vallen weg en de liefde kan vrij stromen. 
 
In een echte verbinding met jezelf is er geen angst. Geen vergelijk, geen oordeel. In deze staat van zijn merk ik iedere keer dat ik van buitenaf niets nodig heb om gelukkig te zijn want het geluk zit al in me. En kan ik de ander ontslaan uit de rol ‘maak mij gelukkig’ Hoef ik niet meer om me heen te grijpen om controle te hebben en zekerheid na te jagen. In deze verbinding kan ik dingen zien zoals ze werkelijk zijn. 
 
Nu is dat ‘in verbinding blijven met jezelf’ een stuk makkelijker op een berg in India. Maar wanneer je je begeeft in een wereld waarin iedereen een ego heeft en dus dingen uit te werken heeft, is de kunst om zo dicht mogelijk bij jezelf te blijven. 
 
Misschien ken je de term spiegelen. Wat jou triggert in de ander dat zijn de dingen die je ook in jezelf nog veroordeelt. De laatste tijd merk ik dat ik meer aan het reflecteren ben. Dat ik aan het opmerken ben wat ik mooi vind in de ander en doorzie dan dat ik deze kanten ook allemaal bezit. Dat de ander mijn schoonheid als ware reflecteert. Dat brengt me in een heel liefdevol gevoel over mezelf. Heel fijn.
 
Ik wens je een heel fijn weekend in verbinding met jezelf! Lekker in het bos, of al mediterend met een poes op schoot. Wat voelt voor jou fijn? 
 
Liefs Manon

0
0

Durf jij jouw masker af te zetten?

Maskers. We dragen ze allemaal weleens. Het met-mij-gaat-alles-goed masker. Het sociaal-wenselijke masker. Het boer-met-kiespijn-masker. Het kijk-mij-eens-spiritueel-en-zen-zijn masker. Om nog maar te zwijgen over alle make-up, filters en photoshop trucjes die we online uithalen. We hebben heel wat hoog te houden. En in grote of kleine mate doen we er allemaal weleens aan mee. Weet jij waarom?

 

Een masker is soms handig. Als het je even niet uitkomt te antwoorden op de vraag hoe het werkelijk met je gaat. Of als je jezelf wilt ‘verkopen’ tijdens een sollicitatie gesprek. Maar verschuil je je altijd achter een masker dan ga je je leeg van binnen voelen. Een masker staat niet alleen verbinding in de weg. Het kost ook enorm veel energie. Je houdt jezelf letterlijk bijeen en zet al je energie vast. Je kunt je dan ook voorstellen wat het met je doet. Met je energiepeil maar ook met je stemming. Ik kwam achter de kern van mijn masker. En zo nu en dan komt hij nog weleens omhoog.

 


‘Als mensen zien wie ik werkelijk ben dan verlaten ze me.’ Het welbekende ik-ben-niet-goed-genoeg syndroom. Dus deed ik sterk. Deed ik grappig. Deed ik vrolijk. Deed ik nonchalant. En daarmee veroorzaakte ik mijn eigen stress. Vermoeidheid. Uitputting. Depressie. Ook droeg ik mn masker omdat ik graag iemand anders wilde zijn. En dat klinkt misschien raar maar ik was niet blij met mezelf en mijn leven en als ik mijn masker droeg dan liet ik mezelf even geloven dat alles oke was. Dit zie je overigens ook weleens bij acteurs en actrices.

 


De uitdaging is om in iedere situatie zo dicht mogelijk bij jezelf te blijven. Wat zou jij vandaag kunnen doen om iets meer van jezelf te onthullen? Iemand vertellen hoe je je écht voelt? Je ongemak gewoon laten zien ik bepaalde situaties? De keuze maken te stoppen met het gebruiken van filters over je foto’s? Heb jij daar leuke ideeen over? Deel ze met me!

0
0

Verbinding maak je door kwetsbaar te zijn

Gisteren had ik een vriend over. Ooit hebben we gedate maar we vonden elkaar als vrienden leuker. We begonnen de avond met een opgewarmde curry van de dag daarvoor en sloten de avond af met een lach en een traan. En ineens besefte ik me hoe waardevol vriendschappen kunnen zijn. En hoe intens blij je je kunt worden van verbinding. Vooral met mensen die altijd eerlijk tegen je zijn en die het beste voor je willen. Mensen die je liefdevol een spiegel voorhouden. Soms met complimenten maar soms ook met woorden die snijden ondanks dat je weet dat ze kloppen.

 

Er kan in mijn geval niets op tegen een goede vriendschap want ik ben erachter gekomen dat verbinding met de ander ons werkelijk gelukkig maakt. Daar kan geen huis, geen auto, geen designer jurkje tegenop. Om dat te manifesteren is het van belang dat je de verbinding met jezelf eerst maakt. En dat is voor veel mensen lastig want als je de verbinding met jezelf maakt dan wordt je geconfronteerd met je eigen pijnen, je overtuigingen en je patronen. Soms zo ontzettend vastgeroest dat ze moeilijk los te weken zijn. De meeste mensen nemen niet de moeite om zichzelf te leren kennen en nemen genoegen met vlakke vriendschappen die nergens op gebaseerd zijn. Soms zelfs puur uit tijdverdrijf. Dat vind ik zo jammer!

 

Waarom houden we onze echte intiemste geheimen binnen gesloten deuren? Waarom ondergaan we alles alleen? Waarom zoeken we troost in een reep Tony in plaats van dat we uithuilen bij elkaar? Waarom houden we onszelf sterk voor elkaar? Waarom laten we zien dat ons gras groener is dan dat van de ander? Waarom is het zo fucking moeilijk om onze handen ineen te slaan en samen te werken? Om herkenning naar elkaar uit te spreken? Om ons écht kwetsbaar op te stellen en de ander de rauwe versie van onszelf te laten zien?

 

Ik denk dat de basis ligt in dat we zo bang zijn voor afwijzing. Dat we zo bang zijn dat als we onszelf werkelijk laten zien dat de ander ons niet goed genoeg vindt. Vanuit de onderliggende overtuiging dat we onszelf niet goed genoeg vinden. We wijzen delen van onszelf af en laten ze niet zien om afwijzing van de ander te voorkomen. En daar komt de verbinding met onszelf weer om de hoek kijken. Als wij onszelf goed genoeg vinden. Met uitgelopen mascara. Met snotterige huil neuzen. Met katterige woorden. Met vragende ogen die soms zelf het antwoord niet weten en alles er laten zijn…. Dan is dat toch de ultieme opening voor verbinding?

 

Ik denk dat het allemaal begint bij een beslissing. Dat we beslissen om onszelf niet langer te verstoppen maar om er helemaal te zijn. Dat we onze waarheid spreken omdat die veel waardevoller is voor de ander dan loze woorden. Dat we stoppen met tijd te investeren in mensen met wie het niet flowt en dat je op zoek gaat naar mensen die je voeden. Dat we ophouden met ons te beschermen omdat het simpelweg niet nodig is. En weet je wat het mooie is? Op het moment dat jij de beslissing neemt om je kwetsbaar op te stellen en jezelf echt te laten zien dan geeft dat de ander de ruimte en veiligheid dat ook te doen. En dan kan liefde pas stromen…..

 

Laten we samen onszelf zijn, omdat dat de enige manier is om ons écht te verbinden!

0
0