Psychisch ziek Archieven - Roses on my Pillow
168
archive,category,category-psychisch-ziek,category-168,woocommerce-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-4.5,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.2,vc_responsive

Psychisch ziek

Stop met jezelf oude verhalen vertellen

Naast sushi eten en dansjes doen heb ik dit weekend wat extra tijd genomen voor wat soulsearching. Telefoon op stil en gewoon een beetje couch surfen. Deze tijd die ik voor mezelf neem levert me altijd zoveel inzichten op. Hoewel ik beter weet merkte ik op dat ik op een bepaald gebied in mijn leven weer in het verleden aan het leven was. Dat ik weer was gaan geloven in wat oude verhalen.

Een mens verandert iedere dag. Iedere dag worden er nieuwe cellen aangemaakt en stroomt er fris schoon bloed door je lichaam. Zo ook op mentaal gebied. Iedere dag maak je nieuwe ervaringen mee. Doe je nieuwe opzichten op en zo groei je als mens. Je bent vandaag dus niet meer de persoon die je gisteren was. Maar wat we toch vaak doen is ons identificeren met wie we vroeger waren. En dat zijn verhalen die soms heel hardnekkig zijn. Verhalen waar je om een bepaalde reden aan vast blijft houden.

Ik ben al een aantal jaren met het thema relaties bezig. En op het moment dat ik vanwege een onveilige hechting werd gediagnosticeerd met hechtingsproblematiek bevestigde ik mezelf continu dat ik geen relaties aan kon gaan. Mijn psycholoog vertelde me dat hechtingsproblematiek heel complex is en ik vertaalde dat naar: het is te complex om ooit vanaf te komen. Dus dat werd mijn realiteit. Ik begin maar niet met daten want een goede relatie is toch niet voor me weggelegd want ik ben heel complex. Dus liet ik mijn verlangens links liggen. En zo geschiedde dat mijn angst groter werd dan mijn verlangen om een relatie aan te gaan. Dat ik me compleet ging identificeren met een label wat ik kreeg. Met slechts een zin die ik gehoord heb.

Het kan een enorme bijdrage zijn om een diagnose te krijgen. Een diagnose zorgt er in de reguliere zorg voor dat je de juiste hulp krijgt. Maar we hangen er ook veel aan op. Op het moment dat je een label krijgt zie je overal bewijzen van je gedrag. Als ik eens woorden met iemand had dan dacht ik ‘zie je nou wel. Ik ben niet goed in relaties’ Terwijl contact met de ander toch echt een kwestie van fifty-fifty is. Ik merkte dat ik het echt zat was om nog langer in het verleden te leven. En om dingen continu te betrekken op mezelf. Het gaf me namelijk geen goed gevoel.

Zo heeft iedereen bepaalde overtuigingen vanuit het verleden waarmee je je identificeert. En dat is zo zonde want het houdt je op dezelfde plek. Het zorgt ervoor dat je niet je verlangens leeft omdat jij zoveel waarde hecht aan dat beeld van jezelf. Een beeld wat heel een dimensionaal is want het is slechts een onderdeel van je en niet wie jij in totaliteit bent. Waarom houdt je je eraan vast? Wat brengt het je nog? Krijg je op die manier aandacht van anderen? Of houdt je je eraan vast omdat je eigenlijk angst voelt om je verlangens te leven? Wat is het?

Ik merkte dat ik van het weekend de woorden ‘ ik heb hechtingsproblematiek’ weer uitsprak. Terwijl ik al zoveel in mezelf geheeld heb en het in mijn dagelijkse leven amper meer ervaar. De kracht van woorden zijn zo intens. Ze worden opgeslagen in je onderbewuste en iedere keer dat je ze denkt en uitspreekt zet je ze kracht bij. Kies je woorden zorgvuldig en herhaal voor jezelf en anderen dit oude verhaal niet steeds. Laat je vrienden je erop spiegelen als dat je helpt. Of roep jezelf een halt toe als je merkt dat je het weer doet. Niet vanuit een oordeel maar vanuit bewustwording.

Alles begint met een keuze en de bereidheid om dingen anders te gaan zien en bepaalde overtuigingen los te laten. Simpelweg door deze zin dagelijks in je leven te integreren ‘ik ben bereid om….dit of dat los te laten. Ik ben bereid om dit of dat anders te zien….Een magische zin. Probeer het maar eens!
Liefs Manon ❤️

0
0

De keuze maken om dingen los te laten

Naast sushi eten en dansjes doen heb ik dit weekend wat extra tijd genomen voor wat soulsearching. Telefoon op stil en gewoon een beetje couch surfen. Deze tijd die ik voor mezelf neem levert me altijd zoveel inzichten op. Hoewel ik beter weet merkte ik op dat ik op een bepaald gebied in mijn leven weer in het verleden aan het leven was. Dat ik weer was gaan geloven in wat oude verhalen.

 

Een mens verandert iedere dag. Iedere dag worden er nieuwe cellen aangemaakt en stroomt er fris schoon bloed door je lichaam. Zo ook op mentaal gebied. Iedere dag maak je nieuwe ervaringen mee. Doe je nieuwe opzichten op en zo groei je als mens. Je bent vandaag dus niet meer de persoon die je gisteren was. Maar wat we toch vaak doen is ons identificeren met wie we vroeger waren. En dat zijn verhalen die soms heel hardnekkig zijn. Verhalen waar je om een bepaalde reden aan vast blijft houden.

 

Ik ben al een aantal jaren met het thema relaties bezig. En op het moment dat ik vanwege een onveilige hechting werd gediagnosticeerd met hechtingsproblematiek bevestigde ik mezelf continu dat ik geen relaties aan kon gaan. Mijn psycholoog vertelde me dat hechtingsproblematiek heel complex is en ik vertaalde dat naar: het is te complex om ooit vanaf te komen. Dus dat werd mijn realiteit. Ik begin maar niet met daten want een goede relatie is toch niet voor me weggelegd want ik ben heel complex. Dus liet ik mijn verlangens links liggen. En zo geschiedde dat mijn angst groter werd dan mijn verlangen om een relatie aan te gaan. Dat ik me compleet ging identificeren met een label wat ik kreeg. Met slechts een zin die ik gehoord heb.

 

Het kan een enorme bijdrage zijn om een diagnose te krijgen. Een diagnose zorgt er in de reguliere zorg voor dat je de juiste hulp krijgt. Maar we hangen er ook veel aan op. Op het moment dat je een label krijgt zie je overal bewijzen van je gedrag. Als ik eens woorden met iemand had dan dacht ik ‘zie je nou wel. Ik ben niet goed in relaties’ Terwijl contact met de ander toch echt een kwestie van fifty-fifty is. Ik merkte dat ik het echt zat was om nog langer in het verleden te leven. En om dingen continu te betrekken op mezelf. Het gaf me namelijk geen goed gevoel.

 

Zo heeft iedereen bepaalde overtuigingen vanuit het verleden waarmee je je identificeert. En dat is zo zonde want het houdt je op dezelfde plek. Het zorgt ervoor dat je niet je verlangens leeft omdat jij zoveel waarde hecht aan dat beeld van jezelf. Een beeld wat heel een dimensionaal is want het is slechts een onderdeel van je en niet wie jij in totaliteit bent. Waarom houdt je je eraan vast? Wat brengt het je nog? Krijg je op die manier aandacht van anderen? Of houdt je je eraan vast omdat je eigenlijk angst voelt om je verlangens te leven? Wat is het?

 

Ik merkte dat ik van het weekend de woorden ‘ ik heb hechtingsproblematiek’ weer uitsprak. Terwijl ik al zoveel in mezelf geheeld heb en het in mijn dagelijkse leven amper meer ervaar. De kracht van woorden zijn zo intens. Ze worden opgeslagen in je onderbewuste en iedere keer dat je ze denkt en uitspreekt zet je ze kracht bij. Kies je woorden zorgvuldig en herhaal voor jezelf en anderen dit oude verhaal niet steeds. Laat je vrienden je erop spiegelen als dat je helpt. Of roep jezelf een halt toe als je merkt dat je het weer doet. Niet vanuit een oordeel maar vanuit bewustwording.

 

Alles begint met een keuze en de bereidheid om dingen anders te gaan zien en bepaalde overtuigingen los te laten. Simpelweg door deze zin dagelijks in je leven te integreren ‘ik ben bereid om….dit of dat los te laten. Ik ben bereid om dit of dat anders te zien….Een magische zin. Probeer het maar eens!
Liefs Manon

0
1

Van belemmering naar kracht

In het verleden kon ik erg twijfelen aan mezelf. En hoe langer ik in het medische circuit rondliep hoe meer ik het idee had dat er iets ernstig mis met me was. Na twee uitvoerige psychologische onderzoeken waarbij geen diagnose kon worden gesteld bleek dat in plaats van een opluchting een probleem. Want geen juiste diagnose geen juiste behandeling.

 

Hoewel ik geen enkele afkeer heb tegen de reguliere zorg vind ik de aanpak wel beperkt. Vooral gericht op de mind in plaats van de mens in zijn geheel. Ik kijk inmiddels anders aan tegen psychisch ziek zijn. Meer holistisch. Ik zie het niet langer als ziek zijn maar als een verandering die je doormaakt om te groeien naar wie je werkelijk bent. En nu de storm is gaan liggen denk ik ‘wat een lucky bastard ben ik’ Ik ervaar mezelf op een manier zoals vele anderen dat waarschijnlijk nooit zullen ervaren. Ik voel een diepe dankbaarheid voor het leven en kan gelukkig zijn om niets of misschien juist wel om alles.

 

Ik ben gaan leren kijken voorbij mijn beperkingen. Zijn er eigenlijk wel beperkingen? Of beperken wij onszelf met onze gedachten en labeltjes? Mijn spontaniteit werd in het verleden impulsief genoemd. Dus werd ik geremd en verloor daardoor mijn vitale levensenergie en mijn humor. Toen ik de aller eerste keer contact had met een overledene wat voor mijzelf ook nogal een verrassing was vroeg mijn moeder (vanuit haar ervaring) of ik geen psychose had?

 

Hoe wil JIJ naar dingen kijken? Vanuit beperking of vanuit kracht? Labeltjes zijn in de reguliere zorg nodig om de juiste zorg te krijgen dus dat is prima. Maar laat je er niet door beperken. Je bent meer dan een labeltje. En misschien begeef ik me met deze blog echt op glad ijs maar ik ben iemand die dingen wil onderzoeken. Die dingen aan de kaak wil stellen. Omdat ik vind dat we al onze kracht verliezen door alles te hangen aan een label. ‘ Ik ben nu eenmaal zo en daar moet ik het mee doen.‘

 

Ik ken mensen met ADD die als ongeleide projectielen worden weggezet vanwege hun chaotische stroom aan gedachten maar die ondertussen als ZZP’er een ton aan omzet maandelijks draaien juist vanwege het feit dat ze zoveel ideeën hebben en zo snel kunnen schakelen.

 

Soms is het goed om jezelf vragen te stellen gewoonweg om je sanity te behouden. Dingen zijn niet altijd wat ze lijken.

 

Ben je echt moe of ben je juist enorm ontspannen?
Ben je angstig of gewoon opgewonden? Het voelt namelijk hetzelfde.
Heb je ADHD of durf je niet te voelen en zit je daarom zoveel in je hoofd?
Heb je borderline? Of ben je gewoon heel hard op zoek naar liefde?
Heb je een stemmingsstoornis of ben je enorm gevoelig en gaat het leven soms met je aan de haal?
Heb je een depressie of wil het je leven je duidelijk maken dat deze realiteit voor jou niet de bedoeling is?

 

Ik ben op geen enkele wijze medisch onderlegd maar dit is slechts mijn visie. En mijn waarheid. Het is ook totaal niet de bedoeling om iets te bagatelliseren want van bovenstaande heb je enorm veel last. Maar ik zou het zo mooi vinden om je blikveld te verruimen. In de basis hebben naar mijn idee heel veel psychische ziektes te maken met niet willen voelen en niet van jezelf houden. Hoe mooi zou het zijn dat je daar de focus op gaat leggen? Op jezelf als mens in de groei in plaats van dat je jezelf afrekent dat je vanwege je stoornis niet goed genoeg bent?

 

Hoe zou jij vandaag jouw belemmering kunnen gaan zien als kracht? Wat is dat ene waar je tegenaan loopt waar je maar niet uitkomt en wat wil het je werkelijk zeggen?

 

Liefs Manon

0
0